Potrzeba umiaru w byciu dobrym rodzicem.

Myślę, że wielu rodziców ma z tym problem. Nie z bycia dobrym czy złym strażnikiem swojego dziecka, ale mamy jednak problem ze znalezieniem równowagi pomiędzy zakazami i nakazami, a po prostu odpuszczeniem i pozwoleniem dziecku na odrobinę swobody. 

Żeby zostać lekarzem, prawnikiem czy psychologiem ludzie uczą się latami, ale żeby zostać rodzicem, wystarczy tylko mieć dziecko.

Podczas pobytu w szpitalu na oddziale położniczym, kiedy po raz drugi zostałam mamą, razem ze mną w pokoju była mama wcześniaka, która wszystko sprawdzała w książce. Było to, jej pierwsze dziecko, długo wyczekiwane. Przyznam, że trochę mnie to śmieszyło, kiedy czytała coś nagłos mężowi związanego z zachowaniem noworodka, ale dziś przyznaję jej rację. Zawsze warto mieć pod ręką wskazówki. Jakąś książkę, która nie tyle co będzie wyrocznią, jak zajmować się maleństwem, ale chociażby wskazówką, bo przecież każde dziecko jest inne. 

Kiedy wróciłam ze szpitala, sama zakupiłam sobie podręcznik Zawitkowskiego "Mamo Tato co Ty na to cz.1" książka jaki i załączona płyta jest super. Bardzo pomocna młodym rodzicom, nawet takim jak jak, którzy mają drugie maleństwo, nie zaszkodzi sobie przypomnieć co i jak. Instynkt daje wiele, ale trochę wiedzy od specjalistów nie zaszkodzi.

Może jednak wrócę do meritum bo trochę odbiegłam od głównej myśli.

Dziś doszłam do wniosku, że funduję swojemu dziecku życie pełne zakazów i nakazów, życie na czas, życie z ograniczoną ilością bajek i słodyczy, czyli życie pełne stresu zarówno dla niej jak i dla mnie. W imię czego, pytam? Nakładam na nas niepotrzebne widmo rzeczy, które wcale mogą się nie wydarzyć. 

Ograniczam cukier, bo córka jest w grupie ryzyka, ze względu na rodzinę męża. 

Ograniczam bajki, bo boję się o jej oczy. 

Poganiam przy porannym ubieraniu, bo trzeba zdążyć na czas. 

Chcę, żeby jadła zdrowo, owoce i warzywa, a okazuje się,że uprawiam jedzeniowy terror, bo chcę żeby odżywiała się prawidłowo. 

I jak zachować w tym wszystkim umiar? Żeby nie mieć wiecznego nerwa, a żeby mała nie żyła w stresie, zmuszana do różnych rzeczy w życiu z ograniczeniami, których nie rozumie, bo przecież jest tylko dzieckiem.

Tu z pomocą przychodzą inne mamy, w tym moja racjonalnie myśląca siostra i tekst znaleziony w 

internecie, (niestety autora nie znam) : 

"Mamo, tato!

Nie zabierajcie mi dzieciństwa.

Woda to nie jedyny napój na świecie.

Od kawałka czekolady nie będę otyły.

Nie potrzebuje bezglutenowej diety, bez wskazania.

Ten katalogowy pokoik wcale nie jest fajny.

Chińska lalka bez atestów jest nawet lepsza niż ta za połowe twojej wypłaty.

Od błota i kurzu jeszcze nikt nie umarł. Nie chce wygladać jak księżniczka/książe na spacerze.

Chce pozdzierać kolana i potargać spodnie.

Patyk z ulicy to nie siedlisko bakterii, tylko moj miecz.

Moje ulubione bajki wcale nie demoralizuja.

Nie chce nowego smartfona - chce zagrać z Tobą w piłkę.

W tej czapce i kurtce na prawdę mi gorąco

Pizza w niedziele zamiast rosołu to nie koniec świata!

Mamo, tato!

Przypomnij sobie swoje dzieciństwo

Powiedz na głos o twoich wspomnieniach

Chleb z cukrem? Baza na drzewie? Owoce prosto z krzaka? Kapiel błotna?

Mamo, tato! To niesamowite. Ja takich wspomnień nie mam

To nie my dzieci jesteśmy inne, mniej poradne.

To ty Mamo, Tato! takiego ze mnie robisz

Zaufaj i pozwól być mi dzieckiem.

Teraz, nie jutro.

Jutro już będę dorosłym."

  Może właśnie tu, w głosie dziecka powinniśmy szukać umiaru. Pozwolić dziecku przeżyć dzieciństwo bez stresu, przecież ma być beztrosko i fantastycznie. Ja mam super wspomnienia z dzieciństwa i takie same chciałabym zafundować moim dzieciom. Jutro spróbuję dogadać się z moim dzieckiem, zaraz kończy sześć lat i ma już swój mały rozum, to ja muszę odpuścić, ale mimo wszystko starać się wpoić jej wartości, którymi będzie kierować się całe życie.

No to do dzieła :)

Potrzeba ograniczenia CUKRU

Współczesny świat funduje naszym dzieciom nadmiar przetworzonego cukru

W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych kiedy byłam dzieckiem na półkach sklepów nie było tylu słodyczy co dziś. Najbardziej w pamięci utkwiły mi ciasteczka Be-Be (pięć groszy za opakowanie :) , smakowe Flipsy (55 groszy za paczkę) i okrągłe, płaskie lizaki z wzorem przekrojonej pomarańczy lub kwiatkiem, można je kupić do dziś i czasem z sentymentu jeszcze je nabywam.

Słodycze robiła nam mama. Tylko wtedy za słodycze uznawałyśmy z siostrą budyń, kisiel i galaretkę z owocami, którą zajadałyśmy się w każdy weekend. Każdą sklepową czekoladę lub batona się celebrowało, bo były rzadkością w naszych buziach, ale za to bardzo docenianą.

Choć najlepsze wspomnienie z dzieciństwa mam z niedzielnych poranków, kiedy budził mnie zapach rosołu, a przed śniadaniem mam pozwalała nam zjeść kawałek ciasta, w czasie kiedy wszyscy oglądaliśmy wspólnie "Siódme niebo". Ciasto piekłyśmy zawsze razem w sobotę, a największą atrakcją było wylizanie pałki i miski MNIAM.

Pamiętam jak do obiadu piło się kompot, kto wtedy słyszał o sokach z kartonika, a Coca Cola to był rarytas, ja jednak wolałam oranżadę albo soczki z przeźroczystych woreczków PYCHOTA.

Dziś sklepowe półki uginają się od nadmiaru przetworzonego cukru, który nasze dzieci spożywają w niezliczonych ilości jako ich ukochane słodycze.

Pamiętam jak latem kładłam z mamą do słoików wiśnie, gruszki, śliwki i inne owoce sezonowe, które z ogromną chęcią wyjadałam zimą, a dziś moja córka nie chce nawet tego spróbować, ba nie je nawet kanapki z dżemem  więc jak mogłaby uraczyć swe kupki smakowe całym owocem. Jako matka przeżywam koszmar kiedy moje dziecko siada do stołu. Ciągle próbuje i ciągle ponoszę porażkę. Poddaje się i znów próbuję.

To wołanie o pomoc!!!!!

Potrzeba gastrologa dziecięcego

Jak często Wasze dzieci skarżą się na ból brzucha? I co wtedy myślicie? Może nie chce iść do szkoły/przedszkola, chce zwrócić na siebie uwagę itp. I co wtedy robicie? Ja zadziałałam ponieważ moja córka od czasu do czasu  wspominała że boli ją brzuch, a ostatnio robiła to codziennie. Pewnego dnia  poddałam się marudzeniu i zapisałam ją do gastrologa. Pan doktor  po krótkim wywiadzie z uśmiechem na twarzy oświadczył mi że moje dziecko cierpi na chorobę cywilizacyjną zwaną ZAPARCIAMI. Oczywiście potwierdził to w badaniu ręcznym brzucha. 

Przyczyna - fatalna dieta - brak warzyw i owoców, nadmiar cukrów i średni poziom ruchu (zima, plucha, śniegi i same spacery to za mało). I tak ja ze łzami w oczach, pan doktor z uśmiechem na twarzy wypisuje leki, które kosztują tyle że można by kupić porządną zabawkę raz w miesiącu (około 200 zł)  Te leki to Probiotyki, błonnik i coś na przeczyszczenie i tak przez 4 miesiące. Taka kuracja wydaje się absurdalna w dzisiejszym świecie kiedy osiągalne do jedzenia jest wszystko w sklepie przez 12 miesięcy w roku. Wszystkie warzywa, owoce mniej lub bardziej chemiczne, mniej lub bardziej polskie. Moje dziecko nie chce jeść żadnych, poza marchewką tartą, surową i to jeszcze zachęcane czy gotowanym brokułem i kalafiorem. No i jabłko od czasu do czasu, czasem gruszka. A najchętniej to jadłaby słodycze, które ja wredna matka jej ograniczam jak tylko mogę. Ale jak to robić skutecznie kiedy półki sklepowe uginają się od przetworzonego cukru? Kiedy w przedszkolu po obiedzie jest ciastko, w gościach ciastka i cukierki na stole :(

 Bywają dni że załamuję ręce. Uważam że nie ma sensu gotować skoro ona i tak tego nie zje, do zup zniechęciła się już w żłobku, choć na początku swoje ścieżki żywieniowej wcinała. Ba, zjadała wszystko co dostała - pomidor, śliwka, nektarynka, marchewka itp. warzywne i owocowe smakołyki. Etap przedszkola też zaczął się niechęcią do kolejnych potraw i produktów spożywczych. 

I tak ma swoje ulubione wybrane produkty, które niestety powodują zaparcia tzw. zatkanie jelit i bóle brzucha. Gastrolog powiedział że 3/4 dzieci cierpi na zaparcia, że mają fatalną dieta i większość z nas utożsamia wiele objawów dziecięcych chorób z alergią zamiast z chorobami jelit wywołanymi fatalną dietą zawierającą dużą ilość cukrów. Cukrami żywią się bakterie, które żyją w naszych jelitach, zbyt dużo cukru powoduje wzmożone ich działanie i przekształcanie się zdrowych bakterii w szkodliwe, fermentujące i zatruwające nasz organizm. 

Tak, tak drodzy rodzice ZA DUŻO SŁODYCZY. 

I tak przykazania naszego Pana Gastrologa: 

ZERO SŁODYCZY 

DUŻO SUROWYCH WARZYW I OWOCÓW 

DUŻO WODY  

KUPA PO KAŻDYM JEDZENIU (to ponoć normalny i najbardziej naturalny odruch ludzkiego ciała, że po każdym posiłku powinniśmy się załatwić )

I u nas tymczasem armia leków, dość często, więc nie wiem jak ułożyć grafik biorąc pod uwagę że dziecko chodzi do przedszkola Nie zmienia to jednak faktu że muszę coś z tym zrobić zanim trafia do szpitala na czyszczenie jelit. O ile środek przeczyszczający jest bezsmakowy to błonnik mojemu dziecku nie przechodzi przez gardło i teraz myśl tu babo jak to przemycić :( 

Znów jako matka muszę stanąć na wysokości zadania.

W ramach przemycania zdrowego jedzenia zrobiłam kopytka z kaszy jaglanej i babeczki z mąki jaglano-kukurydzianej z pomarańczą, niewiarygodne bo przeszło uff jest nadzieja :) Małymi krokami i dam radę, bo kto jak nie ja.

Pani Potrzeba i dzieci

Kiedy rano budzi mnie mój instynkt macierzyński - mój dwumiesięczny synek kręci się w łóżeczku - to uświadamiam sobie że jego potrzeby są ważniejsze niż moje. Jak spełnię swój obowiązek, jako matki karmiącej, o 7 rano idę do pokoju córki i robię za wredną matkę polkę i budzę ją do przedszkola. Zaczyna się rytuał, ubieranie, siku, mycie zębów, wybór maskotki, czesanie włosów

(które moja córka zapuszcza na Roszpunkę o zgrozo), a często to wszystko z synkiem na rękach więc robię za poganiaczkę i stręczycielkę. Tak to jest być mamą. Jestem nią od prawie sześciu lat i nie od dziś czuję że ciągle w związku z tą rolą czegoś potrzebuję. Stąd Pani Potrzeba.

Od samego rana do późnych godzin wieczornych nieustannie czegoś potrzebuję, o regularnym, zdrowym śnie mogę tylko pomarzyć :) Ale tych potrzeb materialnych jest całkiem sporo i właśnie o tym będzie ten blog, ale również o tych potrzebach duchowych ponieważ te też w moim życiu są ważne i pora zacząć o nie dbać zanim zwariuję w tym komercyjnym świecie telewizji i reklamy.

Na co dzień jestem mamą i żoną,utrzymuję w domu prym w kuchni, sprzątam w wolnej chwili, dobrze że pralka sama pierze i tak mija dzień za dniem.

Wiem, że nie poczyniłam żadnego odkrycia ale dotarła do mnie szara rzeczywistość że ciągle czegoś potrzebuję, że ciągle coś kupuję, że ciągle czegoś mi brakuję, że na coś mam po prostu ochotę ale nie ma tego w domu i pojawia się potrzeba pójścia do sklepu, ale... siedzę z dwumiesięcznym synem w domu, jest mróz a ja na dodatek nie chce go ciągać po sklepach i co pozostaje INTERNET... 

O tak mój wybawiciel, mój kochany smartphone, na którym mogę otworzyć stronę internetową każdego sklepu i zrobić zakupy, ale czy to takie wybawienie? Zobaczymy...